Welke wijnreis past bij jou? De start van jouw wijnavontuur
Geen twee wijnreizigers zijn hetzelfde. De één wil een lang weekend weg uit de sleur. De ander wil eindelijk begrijpen waarom een Barolo zo duur is. Een derde komt voor het eten, waarbij de wijn er gewoon bij hoort. Weer iemand anders zoekt een uitzicht waar hij of zij een uur lang stil naar kan kijken.
Wij reizen sinds 2009 door de wijnstreken van Europa. In die jaren hebben we één ding geleerd. De beste trip begint met een eerlijke vraag aan jezelf. Wat zoek je eigenlijk?
Deze pagina helpt je die vraag beantwoorden. We beschrijven vijf typen wijnreiziger. Herken je jezelf in één van hen? Dan weet je ook meteen welke regio’s voor jou de moeite waard zijn. Wil je daarna echt gaan plannen? Dan neem je de volgende stap op Wijnreizen.
De gastronoom
Jij reist niet voor de wijn alleen. Wijn hoort bij eten en eten hoort bij het land. Zonder die combinatie mis je de helft van wat een streek te bieden heeft. Je leest van tevoren welke streekgerechten er zijn. Je plant restaurants eerder dan wijnhuizen, want een goed restaurant is geen praktische noodzaak maar het hoogtepunt van de dag.
Piemonte is misschien wel de beste gastronome-bestemming van Europa. Neem het dorp Barolo als uitvalsbasis. Het geeft naam aan de gelijknamige wijn. ’s Avonds drink je die bij wat de trattoria op tafel zet, of een glas Barbera.
De Bourgogne biedt hetzelfde, maar Frans. Oeufs en Meurette bij een glas Bourgogne rouge. Boeuf Bourguignon ’s avonds. Beaune is de uitvalsbasis: wijnhuizen, restaurants en hotels liggen er op loopafstand.
Rioja is Tempranillo-land. Tapas in Logroño op Calle Laurel. Geroosterd lam uit de houtoven in Haro. De bodegas van Haro zijn de oudste van Spanje. Een middag proeven legt uit wat het verschil is tussen een Crianza, een Reserva en een Gran Reserva.
De weekend-roadtripper
Jij hebt geen drie weken vakantie nodig om een wijnregio te leren kennen. Een lang weekend is genoeg. Donderdagavond vertrekken, zondag terug zonder dat het voelt als een marathon. Je wil dichtbij, goed en zonder gedoe.
Dat betekent binnen vijf uur rijden blijven. Dat sluit veel bestemmingen uit, maar er blijven ook een paar pareltjes over.
De Moezel ligt op drieënhalf uur van de Nederlandse grens. Je slaapt in een dorpje aan het water. Je wandelt door de steilste wijngaarden van Europa. Op zaterdag proef je meer Rieslings dan je in een jaar thuis kunt krijgen.
De Elzas vraagt iets meer rijtijd, vijf tot zes uur. Daar krijg je wat voor terug, namelijk pittoreske vakwerkdorpen zoals Riquewihr en Equisheim. Je proeft hier Gewürztraminer en Pinot Gris zoals je ze zelden in Nederland tegenkomt. Gepaard met een keuken die half Duits en half Frans is, stelt de Elzas nooit teleur.
De Champagne ligt qua rijtijd tussen de Moezel en de Elzas. Neem Reims of Épernay als basis. Twee huizen per dag. Thuis weet je eindelijk wat het verschil is tussen een grower-champagne en de grote merken.
De landschapsliefhebber
Je komt voor de wijn. Maar de route is net zo belangrijk als de bestemming. Hoe spectaculairder de weg, hoe beter de dag.
Sommige wijnstreken overtreffen andere qua landschap met gemak.
De Douro is een van de prachtigste wijnlandschappen van Europa. Terrasvormige wijngaarden, langs een rivier die zich als een lint door het dal kronkelt. De Alto Douro Wine Region staat niet voor niks op de UNESCO Werelderfgoedlijst.
Wachau in Oostenrijk is compacterJe rijdt langs de Donau tussen Dürnstein en Spitz, met eeuwenoude abdijen op de heuvels. De smalle terrassen langs het water leveren Riesling en Grüner Veltliner die je nergens anders zo proeft.
Piemonte verschijnt hier opnieuw, om een andere reden. Heuvel na heuvel van wijngaarden die in het najaar oranje en rood kleuren. Het uitzicht vanaf La Morra of Barolo-dorp in de avondschemering is de reden dat mensen blijven terugkomen.
De wijnkenner
Jij volgt een WSET-cursus of hebt er eentje afgerond. Je weet wat terroir betekent. Je begrijpt waarom een Meursault anders smaakt dan een Pouilly-Fuissé. Een wijnreis is voor jou een gelegenheid om theorie met de werkelijkheid te vergelijken. Je wil van de wijnmaker zelf horen waarom het ene perceel het andere niet is. Een klassering is geen sticker, maar een gespreksstarter.
Daarvoor moet je in regio’s zijn waar het classificatiesysteem echt iets betekent.
De Bordeaux is de meester-les in classificatie. Het 1855-systeem verdeelt de Médoc in vijf niveaus, van Premier Cru tot Cinquième Cru. Linkeroever versus rechteroever, Cabernet Sauvignon versus Merlot. Een rondrit langs Saint-Julien, Pauillac en Margaux legt uit waarom die onderverdeling er nog steeds toe doet.
Bourgogne is de meester-les in terroir. Dertien kilometer Côte d’Or. Zevenenveertig Grand Crus. Honderden premier crus. Een verticale proeverij bij één producent. Een horizontale langs meerdere climats van dezelfde cuvée. Dit is reizen op hoog niveau. Bereid je voor, want toegang is niet vanzelfsprekend.
Moezel lijkt makkelijker, maar is minstens zo leerzaam. Het Prädikat-systeem en de VDP-classificatie. Droog versus restzoet. Oogsttijd en rijpheid. Een middag bij een serieuze Riesling-producent is een cursus in één regio.
De ontdekker
Je wil zijn waar de meeste toeristen niet zijn. Bordeaux en Toscane ken je, maar zijn veel te druk. Je proeft liever iets wat je niet op elke wijnkaart terugziet. Je houdt ervan als de wijnmaker zich afvraagt hoe je hier bent beland.
Europa heeft verrassend veel stille hoeken waar de wijn uitstekend is.
Tokaj in Hongarije produceert de wereldberoemde Aszú-zoete wijnen. Sinds de jaren negentig maken ze er ook indrukwekkend droge Furmint. Je rijdt door dorpen waar de andere toeristen elkaar nog niet hebben gevonden. De kelders gaan soms eeuwen terug in de lössgrond, een zachte en poreuze bodem die zich makkelijk laat uitgraven.
Griekenland werkt met druiven die je elders niet proeft. Assyrtiko op Santorini. Xinomavro in Noord-Griekenland. Moschofilero op de Peloponnesos. Een wijnreis combineer je met vakantie en geschiedenis, al wordt het wel vliegen. De kwaliteit staat op gelijk niveau met wat Frankrijk doet.
Nederland voegt iets eigens toe. Limburg en Zeeland kennen tegenwoordig serieuze producenten. Souvignier Gris, Cabernet Cortis, Johanniter. Geen klassiekers, maar wel interessant als kennismaking met de toekomst van Noord-Europese wijn.
Liechtenstein is nauwelijks een wijnland. Een middag bij de Hofkellerei des Fürsten is een verhaal dat maar weinig mensen kunnen vertellen.
En nu?
Herken je jezelf in één van deze vijf? Dan weet je ook ongeveer welke hoek van Europa voor jou interessant is. Sommige regio’s passen bij meer dan één type en vanuit daar ga je vanzelf verder ontdekken.
Ben je zover dat je wil gaan plannen? Op Wijnreizen vind je diverse artikelen om je te ondersteunen bij het organiseren van je eigen wijnroadtrip.
Veel reisplezier en proost.